
به گزارش حلقه وصل، وحید کرایلی:
روز سوم جشنواره فجر در پردیس ملت با اکران فیلم پرونده باز است کیومرث پوراحمد شروع شد. فیلمی که طبق تصور اهالی رسانه یک شوخی سینمایی برای کارگردان نامآشنایش به شمار میآمد. سندروم فیلمهای عجیب از نامهای بزرگ سینمای ایران یک دههای میشود که دامنگیر جشنواره فجر و سینمای ایران شده است. از کیمیایی و مهرجویی گرفته تا کیومرث پوراحمد در سالهای اخیر با آثار عجیب و غریبشان بساط نشاط و در کردن خستگی اهالی رسانه را جفت و جور کردهاند.
تهیهکننده این فیلم در نشست خبری در پاسخ به این پرسش که فیلم «پرونده باز است» مملو از نکات اخلاقی به شکل بیانیهوار است و فکر نمیکنید دوره این فیلمها در این سالها تمام شده است، گفت: این قصه به لحاظ زمانی در سال ۱۳۹۰ روایت میشود. نظر دوستمان این است که دوره این فیلمهای اخلاقی گذشته است اما نظر ما اینگونه نیست. این فیلم ترکیبی از واقعیت و خیال نویسنده است. در کل اگر بخواهم بگویم ۵۰ درصد براساس واقعیت بوده است.
با اکران فیلم سرهنگ ثریا به کارگردانی لیلی عاج در سانس دوم روز سوم پردیس ملت بالاخره موتور جشنواره چهل و یکم فجر هم روشن شد. نخستین اثر سازمان هنری رسانهای اوج که در جشنواره اکران شد، داستان خانوادههایی چشمانتظار را روایت میکند که امید به برگشت فرزندانشان از پادگان اشرف را دارند. فیلمی خوشساخت که احساسات هر مخاطبی را درگیر میکند. هرچند پایبندی به تاریخ دست سازندگان فیلم را برای فرار و فرودهای بیشتر در فیلمنامه بسته بود اما به گفته کارگردان فیلم حداقل فایدهای که این اثر دارد این است که سفیدسازی پرونده فرقه رجویه و مجاهدین را باور نکنیم.
لیلی عاج در نشست خبری درباره انتخاب سوژه فیلم هم گفت: سال ۹۹ از طرف مرکز هنرهای نمایشی برای چاپ کتاب دعوت شده بودم. بچه گیلان غرب هستم و پدر بزرگم عضو گروه مرصاد بود. به همین دلیل از کودکی میخواستم آن را بنویسم. همان طور که درباره سازمان مجاهدین جستجو می کردم مادری کنار سیمخواردارها دیدم که بسیار تاثیرگذار بود. کم کم مراحل تحقیق را انجام دادم و با ثریا عبداللهی نازنین که یکی از مادرها بود آشنا شدم و فیلم سرهنگ ثریا شکل گرفت.
پایانبخش روز سوم جشنواره برای خبرنگاران و منتقدین اکران فیلم عطرآلود هادی مقدمدوست بود. فیلمی متعلق به سینمای انسانی و صاف و ساده مقدمدوست که مثل همیشه شعاری نیست اما پر از مفاهیم ارزشمند است.
ترسیم آسانی به همراه سختی و تصویر یک زندگی واقعی که خیلی از مخاطبین ممکن است تجربهاش کرده باشند، دلیل موفقیت و برقراری ارتباط مخاطب با فیلم است.
هادی مقدم دوست در نشست خبری درباره همین حال و هوای فیلمش گفت: این فیلم برای من یک تجربه جدید از حیث سینما، مضمون و شکل و داستانی که باید آن را میساختم، بود.
وی درباره حال درونی آدمها در فیلمهایش گفت: نمایش حال درونی آدمها و تغییر آدمها غیر از اینکه عنصر مهم نمایشی است و موضوعی برای جذابیت است یک دغدغه مهم برای مخاطب هم هست که در زندگی شاهد این تغییرات باشد. برای من جالب بود یکی از دوستان حین عکاسی گفت چقدر پیر شدی و به نظرم موضوع تغییر مسأله آدمهاست و دوست دارند این حال درونی و تغییر درونی را هم ببینند.