او ادامه داده که «اگر همین مبنا را تا امروز حفظ میکردیم شرایط ما متفاوت بود. ما در آغاز از مردم سؤال کردیم، اما از مقطعی به بعد به مردم گفتیم حالا گوش کنید و عمل کنید. دیگر از مردم نپرسیدیم. وقتی افکار و ایده و خواست مردم حاکم نباشد هر نظامی دچار مشکل میشود!»
این حرفها را روحانی زده که با رأی و نظر مردم در این کشور، هشت سال رئیسجمهور، ۲۰ سال نماینده مجلس شورای اسلامی و ۱۸ سال عضو مجلس خبرگان رهبری بوده است. طوری روحانی از نپرسیدن نظر مردم در کشور گفته که گویی فردی خارج از نظام است، ساختار سیاسی ما هم انتخاباتی ندارد و او هم هیچ وقت کاندیدای هیچ انتخاباتی در ایران نبوده است!اگر هم منظور روحانی برگزاری رفراندوم در موضوعات مختلف است که آدرس غلط دادن برای مشکلات کشور است. اولاً بسیاری از مسائل نیاز به رفراندوم ندارد تا نظر مردم دانسته شود. مثلاً حل مشکلات معیشتی مردم. ثانیاً آیا روحانی توانست به وعدههایی که به مردم داده بود عمل کند؟ آیا آنها نظر و خواست مردم نبود؟ آیا مشکل مردم نبودن رفراندوم بوده یا بیکفایتی دولتمردانی که وعده دادند و عمل نکردند؟ یک فقره از وعدههای عمل نشدهاش را خودش در همین سخنرانی میگوید: «در دولت من از مواردی که توفیقمان محدود بود، استفاده گسترده از جوانان و زنان در ردههای مدیریتی بالا بود.»
روحانی البته آنقدری هم که ژستش را میگیرد، مردمی نیست. جدای از مدل رفتاری او در دوران ریاست جمهوری که حتی در دیدار از مناطق زلزلهزده یا حضور در کارخانه در روز کارگر از خودروی خود پیاده نشد، ادبیات او در مواجهه با منتقدانش اغلب عاری از ادب و احترام بوده است. آیا منتقدان مردم محسوب نمیشوند؟ «کم سواد، بیعقل، کودک، بروید به جهنم، بیشناسنامه، هوچیباز، اقلیت ناچیز، بیکار، متوهم، ترسو، بزدل، تازه به دوران رسیده، بددل، هتاک، دروغگو» و بسیاری از بدوبیراههای دیگر ناسزاهایی بود که حسن روحانی در دوران ریاست جمهوریاش به مردم منتقد خود حواله میکرد. حال چنین کسی میتواند مدعی پرسیدن نظر مردم شود؟!