سروده‌هایی در رثای هشتمین اختر امامت / مشهد خودش قشنگترین جای کربلاست

شعر رضوی که امروز به عنوان یکی از جریان‌های اصلی شعر آیینی محسوب شده و هر ساله آثار متعددی در این حال و هوا منتشر می‌شود،‌ تاریخچه‌ای به بلندای تاریخ دارد.

به گزارش حلقه وصل: شعر رضوی امروز به عنوان یکی از جریان‌های اصلی شعر آیینی در کشور محسوب می‌شود. شاید کمتر کسی باشد که طبع شعری و ذوق هنری داشته باشد اما اثری به آستان علی ابن موسی‌الرضا(ع) تقدیم نکرده باشد. میزان توجه شاعران به این حوزه آنقدر است که گاه برخی از شاعران آیینی‌سرا مجموعه‌ای مستقل در مدح و ثنای امام هشتم(ع) منتشر کرده و اثر مجزایی را به این موضوع اختصاص داده‌اند.

اما شعر رضوی به زمان حاضر محدود نمی‌شود. شعر رضوی از جمله حوزه‌های ریشه‌دار شعر آیینی است که سرآمدان و نامداران بزرگی در آن طبع‌آزمایی کرده‌اند. در دوره معاصر نیز شاعران با سروده‌های خودبه ابراز ارادت پرداخته‌اند.

شهادت امام رضا (ع) بنا به قول مشهور در بین شیعه، در روز 30 صفر سال 203 هجری قمری واقع شده است. آن حضرت توسط مأمون، خلیفه عباسی و با خورانده شدن سم به شهادت رسیدند.روزی که شاعران آئینی آن را با کلمات به سوگ نشسته‌اند.در زیر برخی از این سوگ‌سروده‌ها آمده است:

علیرضا حکمتی:

من دلم کبوتر است
پرکشیده باز هم
تا به اوج آسمان
چون پرنده قفس؛
دل نهاده‌ام به این:
لحظه رها شدن
لحظه‌ای جدایی از:
زخم میله‌ها شدن
هر طرف که رو کنی
سفره سفره از کرم
آب و دانه بر زمین
کاش گوشه حرم
بال و پر ببندم و
رفع خستگی کنم
کاش فرصتی شود!
تا در آسمان تو
-قدر لحظه‌ای فقط-
من پرندگی کنم!...