به گزارش حلقه وصل، همزمان با آغاز دهه فجر، کتاب «بانگ آزادی» خاطرات شفاهی احمدعلی راغب، آهنگساز سرودها و ترانههای معروف انقلاب به قلم محسن صفاییفرد و توسط انتشارات «راهیار» منتشر شد.
«بانگ آزادی» که در ۳۹۲صفحه با گفتوگوهای مهدی چیتساز و مرتضی قاضی و به قلم محسن صفاییفرد منتشر شده، زندگی و فعالیتهای احمدعلی راغب بهعنوان یکی از چهرههای اصلی موسیقی انقلاب را از دوران کودکی و نوجوانی در بندر انزلی و بعدها حضور در تهران را در هفت فصل روایت کرده است. البته فصل پایانی «بانگ آزادی» به تصاویر و اسناد مرتبط با فعالیتهای احمدعلی راغب اختصاص دارد. همچنین خواننده کتاب، میتواند با اسکن QR کدهای درج شده، سرودها و ترانههای به یاد ماندنی ساخته شده توسط احمدعلی راغب را بشنود.
در بخشی از مقدمه این کتاب آمده است: «هیچ ایرانی نیست که اثری از آثار احمدعلی راغب را نشنیده باشد. نسل دهه شصتیها با آواها و نواهای او بزرگ شده است. از سرود «مدرسهها وا شده»، «بابا خون داد» و «همشاگردی سلام» تا قطعات ارکسترال «بانگ آزادی» و «شهید مطهر» و «آمریکا ننگ به نیرنگ تو» بگیرید تا تصنیف «خجسته باد این پیروزی» و «ظفر مبارک» و بعدها تا اولین آلبوم موسیقی پاپ بعد از جنگ مثل «رقص گلها» و قطعاتی مثل «گل میروید به باغ» و «بیا به امداد ناتوانان» و.... میتوان گفت راغب، یکی از اصلیترین آدمهایی است که چیزی به نام «سرود و موسیقی انقلاب» را در سالهای پس از انقلاب بر سر زبانها انداخت.او خالق دست کم بیست اثر هیت و مگاهیت(فراگیر) دوران انقلاب و پس از آن است که امروز بخشی از خاطره جمعی مردم ایران از دهه۶۰ و ۷۰ شدهاند. قطعه «شهید مطهری» که با آهنگسازی او انجام شد، به تأیید امام خمینی؟ره؟ رسید و سرنوشت موسیقی پس از انقلاب را روشن کرد. از این رو، ذهن و زندگی و زمانه چنین هنرمندی، سخت نیازمند تحلیل و مطالعه است. شاید به جز او کمتر کسی را بتوان یافت که این تعداد از آثارش به خاطره جمعی ملتی تبدیل شده باشد و حال آنکه بسیاری از این آهنگها، سوگها و حماسههایی بیرون از عرف عاشقانه آثار قبل و بعد از انقلاب بودهاند. نسل ما که سالها شعرهای انقلابی را با ملودیهای این آهنگساز زمزمه کرده و در گروههای سرود دانشآموزی با همه احساس آن را فریاد کرده است، نامش را کمتر شنیده است. راغب، نه شاعری بود که کتابهای شعرش بهطور مستقل دیده شود، نه خوانندهای که رو به دوربین بایستد و بر صحنه اجرا باشد. آهنگهای احمدعلی راغب بر شعر شاعران بزرگی چون حمید سبزواری نشسته، اما نام خودش مخفی شده است. محمد گلریز و دیگر خوانندگان خوب این دوران، آهنگهایش را خواندهاند، اما خودش غایب صحنه بوده است. و این همه در حالی است که میدانیم آهنگ ساز، صاحب اصلی یک اثر موسیقی است. چون اوست که شعر و صدای خواننده را برای مخاطب شنیدنی کرده است.»
در بخشی از این کتاب و از زبان راغب میخوانیم: «روز شهادت شهیدمطهری، مصادف با سالروز تولد من است. دوازدهم اردیبهشت به دنیا آمدهام، ایشان هم دوازدهم اردیبهشت شهید شدند. دوازده اردیبهشت برایم کارسازترین روز بود، چراکه سرودی برای آن روزساختم که الان کل موسیقی ما را به اینجا رسانده است. البته عدهای در موسیقی به بیراهه رفتهاند ولی به نظرم در رسیدن به جاده اصلی موفق بودهایم. آن روز، تاریخ زندگی هنریام ورق جدیدی خورد. احساس کردم باری را که روی دوش داشتیم، به مقصد رساندهایم و دیگر میتوانیم نفس راحتی بکشیم.» راغب در بخش دیگری از کتاب گفته است: «حوالی ساعت۱۰:۳۰ صبح آقای مجید حدادعادل زنگ زد و گفت امشب شبکه یک تلویزیون را ببین. سرود روی تصویر حضرت امام که با دستمال اشکش را پاک میکند پخش میشود. گفتم ول کن یعنی سرود را با ارکستر پخش کردی؟ گفت بله، تازه آقا گفتند این را چه کسی ساخته است؟ میخواهم اینها را ببینم.»